Κάπως τα πήρα...

...ψάχνοντας για νεο laptop


Μπορεί η Microsoft να πριμοδοτεί μερικούς για να πάρουν το laptop των ονείρων τους, το αστείο είναι οτι πρέπει να νοιώθουμε και χαρούμενοι που τα windows Vista σχεδόν δουλεύουν...
Και ναι ρε βλαμμένη, δεν είσαι αρκετά cool για να πάρεις Mac.

Προς το παρών εγώ εκνευρίζομαι από τα γα***μενα (S) Vista και ονειρεύομαι τις ωραίες εποχές που είχα τα απλά windows XP στα σταθερά και φορητά μου.
Τώρα πρέπει να περιμένω μέχρι τα Windows 7 μπας και δω ένα σταθερό λειτουργικό, γιατί έχω τρελαθεί με τα προβλήματα των Vista. Όλο read και write error, προβλήματα συμβατότητας, όλα τα έχω βρει και δεν πιστεύω ότι είμαι απλά ένας γκαντέμης.

Εν τω μεταξύ οι συνάδελφοι μου που δούλευα σε ένα project στην Αγγλία στη χειρότερη έχουν Macbook ένω οι πιο ψαγμένοι τα έχουν σκάσει για να παρουν Macbook Pro. Μπροστά τους το πιστό μου Vaio φάνταζε αστείο, καθώς μου έβγαινε ο ώμος κάθε φορά που κανονίζαμε working coffee σε κάποιο Prêt-a-Mange η κάποιο από τα υπολοίπα καφωδεία στο κέντρο του Λονδίνου.
Και ναι ήταν γελοίο ότι ενώ εγώ έψαχνα πρίζα, οι Macbook κρατούσανε 2-3 ώρες στο νερό για αυτά που κάναμε, και δε μας έβγαιναν τα μάτια. Ναι, η LCD των PC είναι για τα μπάζα, και μιλάω ότι οι Sony έχουνε από τις καλύτερες οθόνες στην αγορά φορητών.

Μετά κάηκε ο σκληρός. Και εκεί αποφασίζω να κάνω την αλλαγή. Ναι θα τα σκάσω αλλά θα πάρω ένα μηχάνημα που θα το χαρώ, με καλή οθόνη και πραγματική φορητότητα. Δε θα χρειάζεται να μοίαζω σαν κάποιον που δουλεύει στα λατομεία κάθε φορά που το κουβαλάω. Kαι δε θα χρειάζεται να νοσταλγώ το ποντίκι μου όποτε δεν έχω χώρο να το χρησιμοποιήσω γιατί κάποια εταιρία (βλέπε Apple) σκέφτηκε ούτι και αυτό το γ***μενο trackpad πρέπει να έχει επιτέλους και μια σοβαρή λειτουργικότητα.

Ναι. Έχω βαρεθεί τα laptops με το software για τα μπάζα και τα 30-days free trials. Τις χάλια LCD οθόνες και το βάρος τους. Οι επιδόσεις μετράνε αλλά αν έχουνε περάσει καμιά 4-5 laptop από τα χέρια σου καταλαβαίνεις τι θα πει ανάγκη για λειτουργικότητα και από ότι φαίνεται στο εξωτερικό κανείς δε το σκέφτεται δεύτερη φορά ιδίως όταν εμπρός στο μηχάνημα περνάς την μισή μέρα και βγάζεις τα λεφτά σου.

Οι μικρές λεπτομέρειες κάνουν την διαφορά και ο Macbook Pro θα είναι ο επόμενος φορητός μου.

(Δεν είναι περίεργο που και στις δυο διαφημίσεις οι πρωταγωνιστές επιλέγουν laptop της HP; Μήπως από πίσω κρύβετε μια καλά κρυμμένη συνωμοσία;)

Κάηκε ο Laptop

...και σκέφτομαι να τον κάψω...

Ναι ειναι λίγο πρόβλημα να χάνεις τα αρχεία σου όταν εισαί εξωτερικό, εν μέσω ενός μεγάλου project, και όλοι περιμένουν αποτελέσματά απο εσένα. Δικαιολογίες του στυλ "χτύπησε ο σκληρός" ή "κάηκε η μητρική" έχουνε την ίδια αντιμετώπιση με την αντίστοιχη "ο σκύλος έφαγε την εργασία μου" στα μαθητικά χρόνια.

Δυστυχώς μόνο ένα έχω να πω:



Άντε Γ...σου Μέρφι,και εσύ και οι νόμοι σου!!!!

Όχι,δε χάθηκα...

Λίγο καιρό ξαποσταίνω...
Και ξανά προς τα posts ξεκινώ...
(σαμπώς και με διαβάζει κανείς!)

Ο Καραμανλής δεν είναι πια αστείος

Η ελληνοφρένεια της τρίτης (9/12) μέσα σε όλα έκανε το καλύτερο σχόλιο στους τίτλους τέλους της εκπομπής της δευτέρας, την οποία κλείνει με το my sweet revenge των system of a Down:

“Ο Καραμανλής δεν είναι πια αστείος.

Είναι ένας επικίνδυνος αδίστακτος ανθρωπάκος που δε θα διστάσει σε τίποτα προκειμένου να διατηρηθεί λίγο καιρό παραπάνω στην εξουσία”

Και για όλους τους υπόλοιπους, συμφωνείτε ή διαφωνείτε αλλά πρέπει να ξέρετε ότι έτσι γράφονται τα blogs.

Μια χώρα που αργοπεθαίνει...

...σκοτώνει τα παιδιά της.

Θα πω την αλήθεια: νοιώθω αποστασιοποιημένος από τα γεγονότα.

Ναι, με ενοχλεί που σκοτώθηκε άδικα των αδίκων ένα πιτσιρικάς που είχε πάει την βόλτα του, αλλά μπορώ να δηλώσω, με κάποια ντροπή, ότι δυσκολεύομαι να αντιληφθώ σε βάθος την τραγικότητα των γεγονότων. Δεν μένω Αθήνα, δε ξέρω τα μέρη και τις περιστάσεις και φυσικά δεν γνωρίζω προσωπικά τον πιτσιρικά.

Υποθέτω ότι αυτό όμως νοιώθουν και πολλοί γύρω μου, που δεν έχουν διάθεση να ρίξουν κροκοδείλια δάκρυα για να φανούν «κοινωνικά ευαίσθητοι» απέναντι στους συνομιλητές τους.

 

Από εκεί και πέρα όλος ο συγκλονισμός μου προέρχεται από το γεγονός ότι ως άτομο που ζει σε μια (και καλά) οργανωμένη κοινωνία δεν μπορώ να ανεχτώ την έννοια που εισήγαγαν οι αμερικάνοι: collateral damage, παράπλευρη απώλεια.

Όταν ένας ανίκανος επαγγελματίας, που είναι οπλισμένος από το ίδιο το κράτος, επικίνδυνος όσο δε πάει, καταφεύγει στην χρήση βίας δίχως εμφανή λόγο, τότε υπάρχει πρόβλημα. Ίσως όμως να μπορούσαμε να απομωνόσουμε το περιστατικό αν ήταν μόνο αυτό.

Αλλά όταν βλέπεις ανίκανες κυβερνήσεις,συνεργάτες των παραπάνω κυβερνήσεων να κλέβουν μπροστά στα μάτια σου, ανίκανους ή ευνουχισμένους δικαστικούς, ανίκανες γραφειοκρατίες να υπηρετούν όλους τους παραπάνω, η αντίστοιχη συμπεριφορά προστίθεται ως κερασάκι στην τούρτα. και τότε, ναι, υπάρχει ΣΟΒΑΡΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ.

Από εκεί και πέρα ότι και να ειπωθεί,δεν έχω κανένα σεβασμό σε όλους αυτούς τους άθλιους γερομπάκουρες που για κάποιο λόγο βρίσκονται στα κανάλια και αναζητούν την ηρεμία και την τάξη μέσα από την υποκριτική της σύγχρονης ζωής. Γιατί όταν κυβερνήσεις που έχουν χάσει κάθε νομιμοποίηση συνεχίζουν να κυβερνάνε και κανείς δε λέει τίποτα, όταν πορείες, διαδηλώσεις, απεργίες δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα, όταν ότι και να γίνει, δεν ιδρώνει κανενός το αυτί, ε, ναι, τότε η φυσική κατάληξη είναι κάποιος να σπάσει κάτι. Και δεν θα τον νοιάζει σε ποιον ανήκει. Και δε θα χρειάζεται και σοβαρό λόγο εδώ που τα λέμε. Γιατί αν η δικαιολογία για την καταδίκη της ανομίας των κουκουλοφόρων είναι ότι δεν έχουν επιχειρήματα για τις πράξεις τους, η απάντηση είναι ότι δεν χρειάζονται κιόλας καθώς η πορεία που τους οδήγησε εκεί είναι υποσυνείδητη και όχι διαλογική.

Γιατί ρε άθλια κολλημενη γενιά του πολυτεχνείου,που τώρα κυβερνάτε, όλοι μαζί γκρεμίζουμε την χώρα.

Εσείς την γκρεμίζετε με κουστουμάκι και χαρτοφύλακα εδώ και καιρό.

Αν κάποιοι το κάνουν με πέτρες και ξύλα δεν είναι χειρότεροι απο εσάς. Απλά βάζουν και αυτοί ένα χεράκι σε αυτό που εσείς ξεκινήσατε.

Ερώτηση: όλοι αυτοί οι λαλίστατοι βουλευτές της ΝΔ, που στο διάολο είναι όλες αυτές τις μέρες;

10 πράματα για την πολιτική σκηνή στην Ελλάδα.

1. Δε πιστεύω στην αξιοκρατία. Για να γίνει κάποιος πρωθυπουργός ή υπουργός έκανε κάτι που πολλοί συνομήλικοι του με τα ίδια προσόντα δεν έκαναν ακόμα και αν είναι πιο έξυπνοι, ή ικανοί ή... Ναι, αυτό σημαίνει ότι δεν είναι οι καλύτεροι. Ούτε οτι είναι άξιοι. Η συζήτηση όμως ότι κάποιος άλλος θα ήταν καλύτερος στη θέση τους είναι ηλίθια και πηγάζει απο την ματαιοδοξία πληγωμένων εγωισμών ατόμων που δε τα κατάφεραν.
2. Δεν είμαι ηλίθιος. Δε πιστεύω ότι η προηγούμενη κυβέρνηση έκλεψε λιγότερα ή έκανε λιγότερα. Η διαφορά είναι ότι οι νυν κυβερνώντες βλέποντας τους άλλους να κλέβουν, πέρα από τις επιθέσεις πολιτικής σκοπιμότητας, το άφηναν να περάσει περιμένοντας την σειρά τους (και για αυτό δεν συγκλήθηκαν εξεταστικές επιτροπές στα θέματα του ΠΑΣΟΚ). Η όλη συζήτηση τώρα δεν είναι αν κλέψαν και πόσα, αλλα γιατί αφήσαν τα προσχήματα να πέσουν τόσο εύκολα. Με τέτοια συμπεριφορά δεν γλυτώνεις το πολιτικό κόστος,  και οι δικαιολογίες του στυλ "η προηγούμενη κυβέρνηση φταίει επίσης" ή "δεν υπάρχει πολιτική ευθύνη παρά μόνο νομική ευθύνη" , δε θα έπειθαν ούτε φανατικό.
3. Δε πιστεύω στην αντιδραστική ψήφο. Στο τέλος της ημέρας θα κλειθεί να μας κυβερνήσει Κωστάκης η Γιωργάκης. Προτιμώ να έχω δώσει την γνώμη μου στο δίλλημα παρά να την ρίξω σε ένα κόμμα που θα λέει πάντα αυτά που θέλω να ακούσω, γνωρίζοντας ότι ποτέ δε θα κλιθεί να το εφαρμόσει. Αν εμφανιστεί καμιά σοβαρή εναλλακτική, τότε το ξανασυζητάμε.
4. Πίστεψα στον Τσίπρα. Ειλικρινά. Στο τέλος όμως αποδείχτηκε ότι είναι ακόμα ένας νέος της κατηγορίας ‘παιδί του μπαμπά’. Λεφτά έτοιμα από πίσω, χρηματοδότηση μέσα από την οικογενειακή επιχείρηση που του δίνει άπλετο χρόνο για πολιτική (κάτι που οι περισσότεροι νέοι στην ηλικία του δεν έχουν). Πατρονάρισμένος από τον Αλαβάνο, είναι αμετροεπής και επιμένει να μιλάει για πράματα που είναι προφανές ότι δεν αντιλαμβάνεται. Όποιος έχει περάσει από πανεπιστημιακό και εργασιακό συνδικαλισμό γνωρίζει ότι όσο μεγαλύτερη καβάντζα και πλάτες έχεις, τόσο πιο τσάμπα μάγκας είσαι...
5. Δεν υποτιμώ το ένσικτο της πολιτικής επιβίωσης. Δεν νομίζω κανείς να θεωρεί τον Καραμανλή, ικανό. Η προστασία που απολαμβάνει ο νυν πρωθυπουργός είναι γιατί η πολιτική του επιβίωση είναι βασική προϋπόθεση της επιτυχίας των τυχάρπαστων παρατρεχάμενων που έχουνε γεμίσει τις δημόσιες υπηρεσίες και τα υπουργεία. Αν φύγει είναι σίγουρο ότι η 5ετής μάσα που ξεκίνησε ενώ αυτός κοιμόταν, θα τελειώσει ξαφνικά και μάλιστα με τον κίνδυνο κάποιοι να πάνε φυλακή (και τότε όλοι εμε΄ςι γυρνάμε πλευρό.) Γι'αυτό όσο πλησιάζουν οι εκλογές κάποιοι θα σκυλιάσουν να μείνει ζωντανή η προοπτική μιας ακόμα τετραετίας. Χέστηκαν για τον Κωστάκη, αλλά αν φύγει, έφυγαν και αυτοί.
6. Παντού υπάρχει ένας γελοτοποιός. Σε όλα αυτά έρχεται να προστεθεί ο σουρεαλιστικός λόγος του Κουκουέ, που είναι τόσο τραγικός, όσο και φαιδρός. Αδυνατώντας να αντιληφθεί της εξελίξεις συνεχίζει σε ένα πολιτικό πλαίσιο που θα έκανε ακόμα και τον τελευταίο ζωντανό κουμουνιστή Φιντέλ Κάστρο, να το αντιμετωπίζει με θυμηδία.
7. Η γραφικότητα είναι ένα χαρακτηριστικό απο το οποίο δεν ξεφεύγουν ούτε οι καλύτεροι. Αυτό πάει σε κάποιες φιγούρες της σύγχρονης ιστορίας μας, που έχουνε καταντήσει γραφικές. Παράδειγμα ο Μίκης, που πριν μιλήσεις για αυτόν πρέπει να δηλώσεις ότι σέβεσαι την προσωπικότητα και το έργο του για να μη σε κατηγορήσουν για ανθέλληνα. Το ζήτημα όμως είναι ότι η σελίδα της ιστορίας που του ανήκει έχει περάσει. Διαβάζοντας μια συνέντευξη του Φυντανίδη αναφέρει ότι ο Φιντελ Κάστρο τον χαρακτήριζε ως Τουρίστα Επαναστάτη, καθώς όσο αριστερός και αν ήταν, πάντοτε προτιμούσε τις ανέσεις που του προσέφερε ο δυτικός κόσμος. Από εκεί και πέρα ότι και να πει μετά την αλλαγή του αιώνα, είναι έναν αιώνα έξω.
8. Πάντα μα πάντα υπάρχει κάποιος επικίνδυνος. Οι πλέον επικίνδυνοι στην σημερινή πολιτική κατάσταση είναι το κόμμα του ΛΑΟΣ. Χρησιμοποιούν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τις δημοκρατικές διαδικασίες, τις εκμεταλλεύονται εις έπακρον και εμφανίζονται σφοδροί υπερασπιστές τους, γιατί μέχρι τώρα έτσι τους βολεύει. Παρουσιάζουν ένα λόγο δυναμικό και σύγχρονο που καλύπτει τις ιδεολογικές τους ασυνέχεις και προσυλιτίζει εύκολα κόσμο. Η κατάληξη τέτοιων κομμάτων είναι γνωστή: Η καταρρέουν κάτω από το βάρος των αντιφάσεων τους, η φτάνουν σε επίπεδα ισχύς που τους επιτρέπει πλέον να αφαιρέσουν το δημοκρατικό προσωπείο τους και να πράξουν τους σκοπούς τους. Ο κόσμος απλά παρακολουθεί.
9. Ο κόσμος όλα αυτά τα παρακολουθεί γιατί δε μπορεί να κάνει αλλιώς. Όλοι νοιώθουν το σφίξιμο ότι θέλουν να κάνουν κάτι αλλά δε μπορούν γιατί δεν έχουν μάθει πως να αντιδρούν. Πορείες, απεργίες, διαδηλώσεις είναι απλά ημίμετρα. Οι ανώτεροι συνδικαλιστές είναι οι καλύτεροι υπάλληλοι, δεν έχουν απολυθεί ποτέ και μετά από κάποια χρόνια μπορούν να κεφαλαιοποιήσουν την δράση τους με ένα βουλευτιλίκι η ακόμα και υπουργείο. Μη ξεχνάμε για να μπορείς να οργανωθείς σωστά και να συνδικαλιστείς σε ανώτερο επίπεδο, να κάνεις κάτι, σημαίνει ότι έχεις λύσει και βασικά προβλήματα της καθημερινότητας. Αλλιώς πως θα αγωνίζεσαι αν πρώτα έχεις να σκεφτείς τι θα φας αύριο;
10. Κανείς μα κανείς δεν λαμβάνει την ευθύνη που του αναλογεί. Κανείς δεν έχει αυτοκριτική διάθεση παρά μόνον κριτική. Αυτό είναι και λογικό,γιατί αν πάρει κάποιος πάρει ευθύνη πάνω του, οι υπόλοιποι θα του φορτώσουν και τις δικές τους. Το πρόβλημα όμως είναι οτι κανείς δεν αντιλαμβάνεται ότι δεν είναι καλύτερος από τους άλλους. Αν ήμασταν και εμείς στη θέση αυτών που κατηγορούμε για αλαζόνες και κλέφτες τα ίδια θα κάναμε. Μάλιστα θα πιστεύαμε ότι έχουμε και δίκαιο από πάνω και ότι εξαργυρώνουμε αυτό που μας αξίζει από την ζωή όταν όλοι οι άλλοι είναι απλά αποτυχημένοι βλάκες που δεν τα κατάφεραν. Το μόνο που θέλουμε είναι να ανατροφοδοτήσουμε την ματαιοδοξία μας που καταρρέει αν μας δοθεί η ευκαιρία απλά το κάνουμε.

+1. Με βάση τα παραπάνω καταλήγω μόνο σε ένα συμπέρασμα:

Το τετριμμένο σλόγκαν "κάθε λαός έχει την κυβέρνηση που του αξίζει" είναι μια θλιβερή πραγματικότητα που δεν αλλάζει κάτω από οποιοσδήποτε καταστάσεις και απλά το επιβεβαιώνουμε μέρα με την μέρα.

49o Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης...

...τέλειωσε. Το μάθατε;

Θυμάμαι πριν μερικά χρόνια, ότι η περίοδος του φεστιβάλ ήταν μια ιδιαίτερη περίοδος κινηματογραφικής κατάνυξης. Η αλήθεια είναι ότι εγώ δεν πολύ ασχολιόμουν αλλά μου άρεσε η φάση, μου άρεσαν οι ζωντανές συνδέσεις, ο κόσμος στους δρόμους, οι πρωινές προβολές, τα στέκια των σινεφίλ, το όλο πακέτο. Και το γεγονός ότι πλάκωναν όλοι οι γνωστοί και φίλοι από Αθήνα και άλλες πόλεις και το κάναμε στρωματσάδα 10 άτομα σε ένα δυάρι,για να πλακωθούμε στις ταινίες.

Εμένα γενικά στη φάση μου άρεσε ότι ο κόσμος κινούνταν, βλέπαμε και πολλές χαζομάρες χωρίς πολύ μουρμούρα, το βράδυ θα άκουγες και κανένα σχόλιο απο την tv, και γενικά κυλούσαν ωραία οι μέρες. Μετά συγκεντρωνόμασταν από τις προβολές, καταλήγαμε για καφέ στα μαγαζιά,συζητήσεις ατέλειωτες, φαγητό όπου μας έβγαζε και παρτάκια το βράδυ. Τα λεφτά βέβαια τέλειωναν στο τέλος του φεστιβάλ με αποτέλεσμα να μην την παλεύουμε για όλο τον επόμενο μήνα αλλά γουστάραμε την όλη μποέμ φάση και ότι βγαίναμε πιο πλούσιοι σε ίδεες, γνώσεις, αντιλήψεις και πιο ανοιχτοί ως άνθρωποι.

Αυτά βέβαια έτρεχαν όταν και το ίδιο το φεστιβάλ είχε και μια άλφα αίγλη. Κόσμος πήγαινε και ερχόταν σε αυτή την περίοδο, οι φίλοι άφηναν δουλείες για να ανέβουν αλλά είχε και νόημα να έρθεις στη Θεσσαλονίκη, για να δεις μερικές ταινίες που δεν υπήρχε περίπτωση να βρεις όπου και να πήγαινες αλλού.

 Μετά αυτά άλλαξαν.

Στήθηκε το αντίστοιχο φεστιβάλ στην Αθήνα, έπεσε το διαγωνιστικό τμήμα και ο κόσμος που ανέβαινε κάθε χρόνο ελαττώθηκε. Τα τελευταία χρόνια περνάει και δεν ακουμπάει. Λίγοι απο τους παλιούς πια νοίαζονται. Τώρα λαμβάνω αναρίθμητες προσκλήσεις για τα αντίστοιχα φεστιβάλ στην Αθήνα,λίγοι το σκέφτονται να ανέβουν "για ένα τριήμερο άμα είναι, και άσε το φεστιβάλ..." Οι υπόλοιποι σε παίρνουν και σου λένε ποιές αξίζουν να δείς γιατί κάπου στην Αθήνα τις έχουν ήδη δείξει.

Όλα αυτά σε μια πόλη που μαραζώνει, αμαθή από πολιτισμό, με δήμαρχο και νομάρχη απαίδευτους με κάθε έννοια. Τι να πεις όταν στο φετινό πρόγραμμα, το μοναδικό highlight ήταν η εμφάνιση του Oliver Stone στην αποθήκη με τον Kusturica;  Και από ταινίες; Τίποτα; Από event; Πάλι τίποτα; Όχι οτι δεν έχει ταινίες, η event. Όχι οτι κόσμος πάλι δεν προσέρχεται αλλά βλέπεις πια να έχει χαθεί η δυναμική της σύνδεσης της πόλης με τα μεγάλα (αν μπορείς να τα πεις έτσι πλέον) γεγονότα που θα έπρεπε να την καθορίζουν, καθώς στείρα και συμβατικά ανακυκλώνονται.

Που καταλήγουμε;

Τα όρια του φεστιβάλ,θα έπρεπε χρόνο με το χρόνο, να ξεπερνούν τα πνευματικά όρια της πόλης που το διοργανώνει,και μαζί του να ανοίγεται και αυτή στον κόσμο.

Γίνεται όμως αυτό;

Φαίνεται οτι τελικά η πόλη καθορίζει ποιά ειναι τα όρια και πόσο θα επιτρέψει σε μια τέτοια διοργάνωση να τα ξεπεράσει, πριν την επαναφέρει στα καθορισμένα.

Και αυτά τα όρια είναι πολύ στενά...